مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای جانک من چونی یک بوسه به چندای جان یک تنگ شکر خواهم زان شکرقندای جان ای جانک خندانم من خوی تو میدانم تو خوی شکر داری بالله که بخندای جان من مرد خریدارم من میل شکر دارم ای خواجه عطارم دکان بمبندای جان بر نام و نشان او رفتم به دکان او گفتم که سلام علیکای سرو بلندای جان هر چند که عیاری پرحیله و طراری این محنت و بیماری بر من مپسندای جان از بهر دل ما را در رقص درآ یارا وز ناز چنین میکن آن زلف کمندای جان ای پیش رو خوبانای شاخ گل خندان بنمای که دلبندان چون بوسه دهندای جان من بنده بر این مفرش میسوزم من خوش خوش میرقصم در آتش مانند سپندای جان