مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در غیب پر این سو مپرای طایر چالاک من هم سوی پنهان خانه روای فکرت و ادراک من عالم چه دارد جز دهل از عیدگاه عقل کل گردون چه دارد جز که که از خرمن افلاک من من زخم کردم بر دلت مرهم منه بر زخم من من چاک کردم خرقهات بخیه مزن بر چاک من در من از این خوشتر نگر کآب حیاتم سر به سر چندین گمان بد مبرای خایف از اهلاک من دریا نباشد قطرهای با ساحل دریای جان شادی نیرزد حبهای در همت غمناک من خرگوش و کبک و آهوان باشد شکار خسروان شیران نر بین سرنگون بربسته بر فتراک من دلهای شیران خون شده صحرا ز خون گلگون شده مجنون کنان مجنون شده از شاهد لولاک من گر کاهلی باری بیا درکش یکی جام خدا کوه احد جنبان شود برپرد از محراک من جامی که تفش میزند بر آسمان بیسند دانی چه جوششها بود از جرعهاش بر خاک من آن باده بر مغزت زند چشم و دلت روشن کند وانگه ببینی گوهری در جسم چون خاشاک من عالم چو مرغی خفتهای بر بیضه پرچوژهای زان بیضه یابد پرورش بال و پر املاک من روزی که مرغ از یک لگد از روی بیضه برجهد هفت آسمان فانی شود در نو بیضه پاک من خری که او را نیست بن میگویدای خاک کهن دامن گشا گوهرستان کی دیدهای امساک من در وهم ناید ذات من اندیشهها شد مات من جز احولی از احولی کی دم زند ز اشراک من خامش که اندر خامشی غرقهتری در بیهشی گر چه دهان خوش میشود زین حرف چون مسواک من