مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای یار منای یار منای یار بیزنهار من ای دلبر و دلدار منای محرم و غمخوار من ای در زمین ما را قمرای نیم شب ما را سحر ای در خطر ما را سپرای ابر شکربار من خوش میروی در جان من خوش میکنی درمان من ای دین وای ایمان منای بحر گوهردار من ای شب روان را مشعلهای بیدلان را سلسله ای قبله هر قافلهای قافله سالار من هم رهزنی هم ره بری هم ماهی و هم مشتری هم این سری هم آن سری هم گنج و استظهار من چون یوسف پیغامبری آیی که خواهم مشتری تا آتشی اندرزنی در مصر و در بازار من هم موسیی بر طور من عیسی هر رنجور من هم نور نور نور من هم احمد مختار من هم مونس زندان من هم دولت خندان من والله که صد چندان من بگذشته از بسیار من گویی مرا برجه بگو گویم چه گویم پیش تو گویی بیا حجت مجوای بنده طرار من گویم که گنجی شایگان گوید بلی نی رایگان جان خواهم وانگه چه جان گویم سبک کن بار من گر گنج خواهی سر بنه ور عشق خواهی جان بده در صف درآ واپس مجهای حیدر کرار من