منتجب الدین

منتجب الدین . [ م ُ ت َ ج َ بُدْ دی ] (اِخ ) یزدی . وزیر سلطان حجاج (٦٥٥ - ٦٨١ هَ . ق .). از امرای قراختائی کرمان بود. پسر وی ناصرالدین منشی مؤلف کتاب «سمطالعلی للحصرةالعلیا» است . (از تاریخ مغول عباس اقبال ص ٥١٩).

منتجب الدین . [ م ُ ت َ ج َ بُدْ دی ] (اِخ ) سالم بن احمد سالم معروف به منتجب نحوی عروضی بغدادی (متوفی به سال ٦١١ هَ . ق .). از علمای نحوی و از ادبای عصر خود و در عروض یگانه بود. وی از استادان یاقوت حموی بود. او راست : ارجوزه ای در نحو، کتابی در عروض، کتابی در قافیه و کتابی در صناعت شعر. و رجوع به معجم الادباء ج ٤ ص ٢٢٥ و روضات الجنات ص ٣٠٨ شود.

منتجب الدین . [ م ُ ت َ ج َ بُدْ دی ] (اِخ ) لقب اسعدبن محمدعجلی اصفهانی . رجوع به اسعدبن ... شود.