ملتبط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملتبط. [ م ُ ت َ ب ِ ] (ع ص ) شتر دست و پای بر زمین زننده در رفتار. (آنندراج ) (از منتهی الارب ).و رجوع به التباط شود. ◄ اسب دست و پای فراهم آورنده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ سرگشته و مضطرب و آشفته . ◄ لازم گرفته و احاطه کرده . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به التباط شود.