مقضاب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مقضاب . [ م ِ ] (ع ص، اِ) سپست زار. (مهذب الاسماء). ارض مقضاب ؛ زمین بسیارعلف . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یونجه زار. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). ◄ رجل مقضاب ؛ مرد بسیاربرنده . (از اقرب الموارد). ◄ داس . مِقْضَب . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).