مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | مثنویات | شماره ۵ - مدح خواجه ابونصر

خواجه بونصر پارسی که جهان هیچ همتا نداردش ز مهان آن دبیری که تا قلم برداشت همه بر صحن درج سحر نگاشت و آن سواری که تا سوار شدست زو دل کفر بی‌قرار شدست شاه را بوده نایب کاری کرده شغل سپاهسالاری سرکشان را نموده در پیکار که چگونه کنند مردان کار هر سخن کو بگوید از هر در چون گهر بایدش نشاند به زر مجلس شاه را چنان باشد که بدن را لطیف جان باشد چون ز می‌دلش مست و خرم شد جد و هزلش تمام در هم شد طیبتی طرفه در میان افکند ثلث شهنامه در زبان افکند ساتگینی گرفت و پس برخاست دولت شه ز پاک یزدان خواست مرکز حشمت و سیادت باد دولتش هر زمان زیادت باد سر همت بلند باد بدو شادمان شاه شیرزاد بدو