مستمکن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مستمکن . [ م ُ ت َ ک ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استمکان . پیروزشونده و ظفریابنده . (از اقرب الموارد). رجوع به استمکان شود.