مستلاط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

مستلاط. [م ُ ت َ ] (ع ص، اِ) نعت مفعولی از استلاطة. دعی و فرزندخوانده . (از اقرب الموارد). رجوع به استلاطة شود.