مستدبر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستدبر. [ م ُ ت َ ب ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استدبار. ضد مستقبل . (آنندراج ). پشت کرده . پشت کننده . ◄ آنکه آخر کار را می نگرد. (ناظم الاطباء). عاقبت اندیش . (اقرب الموارد). آنکه پایان کار را نگرد. رجوع به استدبار شود. ◄ در اصطلاح فقهی، کسی که به جهت مخالف قبله متوجه است . ◄ پسندکننده . (ناظم الاطباء). ترجیح دهنده . (اقرب الموارد).
مستدبر. [ م ُ ت َ ب َ ] (ع ص ) نعت مفعولی از مصدر استدبار. رجوع به استدبار شود.