مزهف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مزهف . [ م ُ هَِ ] (ع ص ) دروغگو. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
مزهف . [ م ِ هََ ] (ع اِ) کبچه ٔ پِسْت شور. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). کبچه ای که پِسْت را بدان میشورانند. (ناظم الاطباء). ج، مَزاهف . (اقرب الموارد).
مزهف . [ م ُ هََ ] (ع ص ) برده شده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ خبر دروغ . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).