مراقید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مراقید.[ ] (ع اِ) یکی از شعب سیمیاست یعنی خواب آورها. منوم ها. رجوع به ص ٦٨ ذیل تذکره ٔ انطاکی سطر ١٦ شود. (یادداشت مؤلف ). مرقد، دواء یرقد شاربه . (متن اللغة).ظاهراً مراقید جمع مُرقِد است . رجوع به مرقد شود.