مدبری

(مُ بَ) [ ع - فا. ] (حامص.) بدبختی، بداقبالی.<br>

(مُ بَ) [ ع - فا. ] (حامص.) بدبختی، بداقبالی.

مدبری . [ م ُ ب َ ] (حامص ) مدبر بودن . نامقبل بودن . بدبختی . شوربختی : نشان مدبریت این بس که هرگز چو عباسی نشوئی طیلسانت . ناصرخسرو. تنگدستی را همی گر مدبری خوانی ز جهل وای از آن اقبال تو وی مرحبا زین مدبری . سنائی . در همه پیله ٔ فلک پیله ور زمانه را نیست به بخت خصم تو داروی درد مدبری . خاقانی . چشم او من باشم و دست و دلش تا رهد از مدبری ها مقبلش . مولوی . آن را که طوق مقبلی اندر ازل خدای روزی نکرد چون نکشد طوق مدبری . سعدی . رجوع به مدبر شود.

مدبری . [ م ُ دَب ْ ب ِ ] (حامص ) تدبیر. رای زنی . (فرهنگ فارسی معین ). رجوع به مُدَبِّر شود.