مجوبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مجوبة. [ م َ ب َ ] (ع اِ) پاسخ . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). جواب . (از اقرب الموارد).
مجوبة. [ م ُ ج َ و وَ ب َ ] (ع ص ) ارض مجوبة؛ زمینی که بر آن جابجا باران باریده باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ). مؤنث مجوب و گویند: ارض مجوبة؛ زمین جابجا باران رسیده . (ناظم الاطباء).