متورع
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ وَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.) پارسا، پرهیزگار.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ وَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.) پارسا، پرهیزگار.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متورع . [ م ُ ت َ وَرْ رِ ] (ع ص ) پرهیزگار و پارسا. (غیاث ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) : اینکه پدرم ترا دوست بود و در معیشت متورع بود. (کشف الاسرار ج ٢ ص ٥٤٨). در مواضی ایام دهقانی بوده است صاین و متدین و متورع و متقی . (سندبادنامه ص ١٢٩). و رجوع به تورع شود.