متودف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متودف . [ م ُ ت َ وَدْ دِ ] (ع ص ) بز کوهی که بر سر کوه برآید. (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). بز در سر کوه برآمده . (ناظم الاطباء). ◄ کاوش کننده از خبر. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به تودف شود.