متش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متش . [ م َ ] (ع مص ) به انگشت جدا کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ نرم نرم دوشیدن ناقه را. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
متش . [ م َ ] (ع اِ) نقطه ٔ سپید که بر ناخن بهم رسد. ◄ (اِمص ) کندی بینائی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از محیطالمحیط). ◄ علتی در چشم . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).