لنگر کردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لنگر کردن . [ ل َ گ َ ک َ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از جا گرفتن و تمکن ورزیدن . (آنندراج ) : لنگر نکرده ایم چو گوهر در این محیط از بوستان دهر چو شبنم گذشته ایم . صائب . گندمت چون آرد شد در آسیا لنگر مکن . صائب .