لفت

لفت . [ ل ِ / ل َ ] (اِخ ) پشته ای است میان مکه ومدینه یا مکانی است بین آن دو. (از معجم البلدان ).

لفت . [ ل َ ] (ع مص ) درنوشتن و پیچیدن چیزی را. منه حدیث حذیقة ان ّ من اقراء الناس للقرآن منافقاً لایدع منه واواً و لا الفاً الایلفته بلسانه کمایلفت البقرة الحلی بلسانها. (منتهی الارب ). پیچانیدن چیزی . (تاج المصادر) (زوزنی ). ◄ بازکردن پوست از درخت . ◄ پر بر تیر چسبانیدن به هر طور که اتفاق افتاد. ◄ زدن و پروا نداشتن که به که رسد. ◄ روی گردانیدن از کسی . ◄ از رای و اراده ٔ وی بگردانیدن .یقال : لفته عنه . (منتهی الارب ). بگردانیدن . (تاج المصادر) (زوزنی ). گردانیدن . (ترجمان القرآن جرجانی ).

لفت . [ ل ِ ] (ع اِ) نیمه ٔ چیزی . (منتهی الارب ). یقال : لفت الشی ٔ؛ ای مثله . (مهذب الاسماء). ◄ جانب کرانه ٔ چیزی . ◄ بار. یقال : لِفْتُه ُ معه ؛ ای شقه و لفتاه ؛ ای شقاه . و یقال : لاتلتفت لفت فلان ؛ ای لاینتظر الیه . ◄ گاو. ◄ زن گول . ◄ شرم شیر ماده . (منتهی الارب ).