قواعل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قواعل . [ ق َ ع ِ ] (اِخ ) موضعی است در جبل . امروءالقیس در اشعار خود از آن یاد کند. رجوع به معجم البلدان شود.
قواعل . [ ق َ ع ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ قاعلة. کوههای دراز بلند. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ).