قطیعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قطیعی . [ ق َ ] (اِخ ) ابراهیم بن محمدبن منصور قطیعی کرخی، مکنی به ابواسحاق و منسوب به قطیعه ٔ فقهاء. از محدثان است . وی از خدیجه بنت محمدبن عبداﷲ شاهجانیه و ابوبکر خطیب و جز ایشان روایت کند. ابوسعد در شیوخ خود از وی نام برده است . او به سال ٥٣٧ یا ٥٣٨ هَ . ق . وفات کرد. (معجم البلدان ).
قطیعی . [ ق َ ] (اِخ ) احمدبن جعفربن احمدبن مالک، مکنی به ابوبکر. وی از عبداﷲبن احمدبن حنبل و ابراهیم حربی و جز ایشان روایت کند و از او عبداﷲ حاکم و ابونعیم حافظ و جز ایشان روایت دارند و از طریق او مسند احمدبن حنبل روایت شده است . او به سال ٣٦٨ هَ . ق . وفات کرد. نسبت وی به قطیعةالرقیق است . (معجم البلدان ). رجوع به قطیعةالرقیق شود.
قطیعی . [ق َ ] (اِخ ) احمدبن عمربن حسین، مکنی به ابوالعباس . یکی از فقیهان و واعظان حنبلی است و به قطیعه ٔ عجم منسوب است . (معجم البلدان ). رجوع به قطیعه ٔ عجم شود.