قزام
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قزام . [ ق ُ ] (ع ص ) مرد چیره دست . (منتهی الارب ). الذی لایغلبه احد. (اقرب الموارد). ◄ مرگ شتاب . (منتهی الارب ). الموت الوحی . (اقرب الموارد).
قزام . [ ق ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ قَزَم . فرومایگان و ناکسان . (منتهی الارب ).لئام . گویند: قوم قزام ؛ ای لئام . (اقرب الموارد).