قزازی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قزازی . [ ق َزْ زا ] (اِخ ) محمدبن فضل بن علی بن حسین بن علی بن ابراهیم بن اسماعیل بن جعفر هاشمی عباس، مکنی به ابوزید. از فرزندان فضل بن عباس قزازی از مردم آمل طبرستان و از خانواده ٔ علم و بزرگی است و خود مردی دانشمند بود و شعر نیکو میسرود. وی از ابوالمحاسن عبدالواحدبن اسماعیل رویانی در آمل و ابوسعد احمدبن عبدالجباربن طیوری در بغداد و نیز از ابوسعد سمعانی سماع حدیث کرد و ابوسعد از او استماع کرده است . ولادت او به سال ٤٨٥ هَ . ق . در آمل است . (از اللباب ).
قزازی . [ ق َزْ زا ] (ص نسبی ) نسبت است به قزاز. رجوع به قزاز شود.