قبا کردن

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.) بریدن، چاک دادن.<br>

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.) بریدن، چاک دادن.

قبا کردن . [ ق َ ک َ دَ ] (مص مرکب ) پیراهن قبا کردن ؛ پیرهن چاک کردن . (ناظم الاطباء) : پیراهنی که آید از او بوی یوسفم ترسم برادران غیورش قبا کنند. حافظ. سروبالای من آنگه که درآید بسماع چه محل جامه ٔ جان را که قبا نتوان کرد. حافظ. ◄ جامه پوشاندن : در آفتاب قیامت نمی کشی آزار اگر برهنه تنی را قبا توانی کرد. میرزا سعید (از آنندراج ).