فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۰۷

ای یار مخوان ز اشعار الا غزل حافظ اشعار بود بیکار الا غزل حافظ در شعر بزرگان جمع کم یابی تو این هر دو لطف سخن و اسرار الا غزل حافظ استاد غزل سعدیست نزد همه کس لیکن دل را نکند بیدار الا غزل حافظ صوفیه بسی گفتند درهای نکو سفتند دل را نکشد در کار الا غزل حافظ در شعر بزرگ روم اسرار بسی درج است شیرین نبودای یار الا غزل حافظ آنها که تهی‌دستند از گفته خود مستند کس را نکند هشیار الا غزل حافظ غواص بحار شعر تا در بکفش افتد نظمی که بود در بار الا غزل حافظ شعری که پسندیده است آنست که آن دارد آن نیست بهر گفتار الا غزل حافظ ای فیض تتبع کن طرز غزلش چون نیست شعری که بود مختار الا غزل حافظ