فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۷

ای کوی تو برتر از مکانها وی گم شده در رهت نشانها سرگشته ببر و بحر گردند اندر طلب تو کاروان‌ها ای غرقه بحر بی‌نشانی وان گمره وادی نشانها هر غمزده ایست از تو محزون وز تست نشان شادمانها از تست زمین فتاده بیخود وز شوق تو شور آسمانها راهی بتو نیست جز ره عشق خاصان کردند امتحانها در عالم عشق سیر کردیم دیدیم یکان یکان نشانها دل بر سر دل فتاده مدهوش تن بر سرتن سپرده جانها نزد دلدار رفته دلها سوی جانان روان روانها جانها همه پاکشیده از تن دلها همه کنده دل زجانها سر بر سر نیزهای حسرت تن‌ها بر خاک جان فشانها هرکو از عشق گفت حرفی افتاد چو فیض بر زبانها