فکنده

فکنده . [ ف َ / ف ِ ک َ دَ / دِ ] (ن مف / نف ) افکنده . (یادداشت مؤلف ). افتاده : ورا من ندیدم پر از خاک و خون فکنده بدانسان به خاک اندرون . فردوسی . از آن باغ تا جای پرموده شاه تن بی سران بد فکنده براه . فردوسی . راست چو کشته شونده و زار و فکنده آیدشان مشتری و آید دلال . منوچهری . ◄ گسترده .(یادداشت مؤلف ) : خرامیدن کبک بینی به شخ تو گویی ز دیبا فکنده ست نخ . بوشکور. اکنون فکنده بینی از ترک تا یمن یک چندگاه زیر پی آهوان سمن . دقیقی .