فوعة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

فوعة. [ ف َ ع َ ] (ع اِ) بوی خوش . ◄ حرارت و تیزی زهر. ◄ اول روز و شب . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).