فوظ

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

فوظ. [ ف َ ] (ع اِ) مرگ . (منتهی الارب ). ◄ (مص ) مردن . (منتهی الارب ) (تاج المصادر بیهقی ) (اقرب الموارد).