فوتبال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فوتبال . (انگلیسی، اِ) از بازیهای میدانی بسیار رایج است که اولین باردر انگلستان به سال ١٨٣٦ م . برای آن قوانینی وضع گردید. زمین فوتبال مستطیل شکل و ابعاد آن بین ٩٠ تا ١٢٠ متر طول و ٥٥ تا ٩٥ متر عرض معین شده است . این زمین به دو قسمت است که در هر نیمه دروازه ای به عرض ٧/٣٢ متر و ارتفاع ٢/٤٤ متر برپا داشته اند. توپ این بازی باید از چرم ساخته شود و محیط آن از ٧١ سانتیمتر ووزن آن از ٤٥٠ گرم نباید بیشتر باشد. عده ٔ لازم برای این بازی ٢٢ تن است که به دو دسته تقسیم میشوند و هر دسته سعی میکنند توپ را از دروازه ٔ طرف مقابل عبوردهند. بازیکنان باید توپ را با پا بزنند و اگر به دست هر یک از آنان اصابت کند فول (خطا، اشتباه، جریمه ) اعلام میشود. در این بازی فقط دروازه بان میتواند توپ را در حدود دروازه (منطقه ٔ جریمه ) با دست بگیرد. فرهنگستان ایران اصطلاحات زیر را در مقابل اصطلاحات انگلیسی این بازی پذیرفته است : بیرون، پشتیبان، پشتیبان چپ، پشتیبان راست، پیشرو، پیشرو راست، پیشرو چپ، پیشرو دست چپ، پیشرو دست راست، پیشرو مرکز، تاوان، تاوانگاه، تجاوز، خطا، داور، دست، دسته، رد، زدن، سر، سردسته، گوشه، نگهبان، نگهبان چپ، نگهبان راست، مرکز، هال، هال بان، هال گاه، (از فرهنگ فارسی معین ).