فواتح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فواتح . [ ف َ ت ِ] (ع اِ) ج ِ فاتحة. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). - فواتح سُوَر ؛ کلماتی که سوره های قرآن به آنها آغاز شود، مانند: یس، الم، صم، کهیعص و... (از یادداشتهای مؤلف ). اوائل السور. (فرهنگ فارسی معین ).