فغور

فغور. [ ف َ ] (اِخ ) سرکوهی که بالاق، بلعام را به آنجا آوردتا بنی اسرائیل را لعنت نماید. (قاموس کتاب مقدس ).

فغور. [ ف َ ] (اِخ ) نام یکی از پادشاهان اشکانی است . نام صحیح او پاکُر است و مورخین شرقی این اسم رامختلف نوشته اند: فقور، فغور، افقور و غیره . (ایران باستان تألیف پیرنیا ص ٢٣٤٨). رجوع به فغفور شود.