فغر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فغر. [ ف َ ] (ع اِ) گل چون بشکفد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ (مص ) دهان گشادن . (منتهی الارب ). دهان باز کردن و باز شدن . (تاج المصادر بیهقی ) (از اقرب الموارد). ◄ گشاده شدن دهان کسی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
فغر. [ ف ُ غ َ ] (ع اِ) ج ِ فُغْرَة. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به فُغْرَة شود.