فجاء

فجاء. [ ف ِ ] (ع مص ) بناگاه درآمدن بر کسی و گرفتن او را. ◄ (اِ) ج ِ فجوة. (منتهی الارب ). رجوع به فجوة و فجا شود.

فجاء. [ ف َج ْ جا ] (ع ص ) قوس فجاء؛ کمان که زه از قبضه اش دور باشد. (منتهی الارب ).