فاقت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(قَ) [ ع. فاقة ] (اِ.) نک فاقه.<br>
فرهنگ فارسی معین
(قَ) [ ع. فاقه ] (اِ.) نک فاقه.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فاقت . [ ق َ ] (ع اِمص ) فاقة. فقر وبینوائی : اهل مکنت به فقر و فاقت ممتحن گشتند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٤). رجوع به فاقه شود.