غاوی

[ ع. ] (اِفا.) گمراه. ج. غاوون ؛ غوات.<br>

[ ع. ] (اِفا.) گمراه. ج. غاوون ؛ غوات.

غاوی . (ع ص ) نعت فاعلی از غوایت . گمراه . بی راه . ضال . ج، غواة، غاوون، غاوین . ◄ نومید. (منتهی الارب ). ◄ (اِ) دیو. و منه : یتبعهم الغاوون ؛ ای الشیاطین او من ضل ّ من الناس او الذین یحبون الشاعر اذا هجا قوماً او محبوه لمدحه ایاهم بما لیس فیهم . ◄ ملخ . ◄ رأس غاو؛ سر کوچک . (منتهی الارب ).