غالیه موی

غالیه موی . [ ی َ / ی ِ ] (ص مرکب ) آنکه زلف و موی سیاه و مشکین دارد. غالیه زلف . سیه موی : بناز گفتمش ای ماهروی غالیه موی که ماه روشنی از روی تو ستاند وام . فرخی . هوای صحبت آن ماهروی غالیه موی نه من ز رنج کشیدن چنین شدم لاغر. فرخی . هوای خدمت آن خواجه ٔ بزرگ نسب جواب دادم کای ماهروی غالیه موی . فرخی . دست برزن به زنخدان بت غالیه موی که بودچاه زنخدانش ترا غالیه دان . فرخی . جام صهبا گیر از دست بت غالیه موی دست تو خوب نباشد که بصهبا نشود. منوچهری . و رجوع به غالیه زلف و غالیه جعد و غالیه زلفین شود.