غالیه فام

غالیه فام . [ ی َ / ی ِ ] (ص مرکب ) برنگ غالیه . سیاه . مشکین . سیه رنگ : همه با جعدهای مشکین بوی همه با زلفهای غالیه فام . فرخی . دل غالیه فام است و رخش چون گل زرد است گوئی که شب دوش می و غالیه خورده ست . منوچهری . باد آمد و بگسست هوا را ز ره ابر بویی ز ره غالیه فامت نرسانید. خاقانی . صبح و شام آمده گلگونه وش و غالیه فام رو که مردان نه بدین رنگ زنان وابینند. خاقانی . سوی گنبد سرای غالیه فام پیش بانوی هند شد بسلام . نظامی . و رجوع به غالیه رنگ شود.