عمران ازدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمران ازدی . [ ع ِ ن ِ اَ ] (اِخ ) ابن عَطّاف ازدی، مکنی به ابوالعطاف . وی از فرماندهان و شجاعان قرن دوم هجری بشمار میرفت . ابتدا با حنظلةبن صفوان در افریقیة به سر میبرد و هنگامی که عبدالرحمان بن حبیب بر افریقیة مستولی گشت و حنظلة به شام رفت، این عمران بن عطاف دربعضی امارات افریقیة ادعای استقلال کرد، ولی در سال ١٣٠ هَ .ق . به دست الیاس برادر عبدالرحمان بقتل رسید. (از الاعلام زرکلی از الکامل ابن اثیر ج ٥ ص ١١٦).