علیون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علیون . [ ع ِل ْ لی یو ] (ع ص، اِ) ج ِ عِلّی ّ در حالت رفع. رجوع به عِلّی ّ شود. ◄ (اِخ ) منزلی است در آسمان هفتم که درآن ارواح مؤمنان باشد. (منتهی الارب ). طبقه ٔ بالایین بهشت . (از اقرب الموارد). و رجوع به عِلّیین شود.
علیون . [ ] (اِخ ) نام تیره ای (بطنی ) است از حجایا، که آن یکی از قبایل بادیه ٔ شرق اردن است . این بطن به شش فخذ ذیل تقسیم میشود: حمادات، بطنة، زعاریر، طحائرة، شحادات، هدایات . (از معجم قبائل العرب ج ٢ ص ٨٢٠).