علی طبناوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی طبناوی . [ ع َ ی ِ طَب ْ ب َ ] (اِخ ) ابن محمدبن احمدبن یوسف بن محمد هیثمی طبناوی قاهری مالکی اشعری . ملقب به نورالدین . منجم و متصوف و شاعر بود. وی در سال ٨٠٠ هَ . ق . در محله ٔ ابی الهیثم در مصر متولد شد. آنگاه نزد برخی از امرا تقرب یافت و مدتی نیز در عهد الظاهر جقمق زندانی شد و در سال ٨٨٨ در قاهره درگذشت . او راست : ١- دو ارجوزه در باره ٔ جیب . ٢- الحمی الاحمدی و الرباط الصمدی . ٣- وسیلةالخدم الی اهل الحل و الحرم . (از معجم المؤلفین بنقل از الضوءاللامع سخاوی ج ٥ ص ٢٨٧ و ایضاح المکنون بغدادی ج ٢ ص ٧٠٦ و هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٧٣٣ و الاعلام زرکلی ج ٥ ص ١٦٣).