علی تهرانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی تهرانی . [ ع َ ی ِ ت ِ ] (اِخ ) ابن محمدجعفر استرآبادی تهرانی . رجوع به علی استرآبادی شود.
علی تهرانی . [ ع َ ی ِ ت ِ] (اِخ ) ابن خلیل بن ابراهیم بن محمدبن علی رازی تهرانی نجفی . وی فقیه و اصولی و اخباری بود و در سال ١٢٢٦ هَ . ق . در نجف اشرف متولد شد و در ١٢٩٦ هَ . ق . درهمانجا درگذشت . او راست : ١ - حاشیه بر تعلیقه ٔ بهبهانیة. ٢ - حساب العقود. ٣ - خزائن الاحکام فی شرح تلخیص المرام، در چند مجلد. ٤ - سبیل الهدایة فی علم الدرایة. ٥ - غصون الایکة الغرویة فی الاصول الفقهیة. (از اعلام زرکلی بنقل از الذریعة ج ٦ ص ٣٩ و ج ٧ ص ١١) (از معجم المؤلفین بنقل از اعیان الشیعه ٔ عاملی ج ٤١ ص ٢٩٢). و رجوع به مصنفی علم الرجال آقابزرگ طهرانی ص ٣١٩ شود.
علی تهرانی . [ ع َ ی ِ ت ِ ] (اِخ ) کنی . رجوع به علی کنی شود.