علی بای اول
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی بای اول . [ ع َ ی ِ اَوْ وَ ] (اِخ ) ابن حسین بن علی ترکی، مکنّی به ابوالحسن . بای (امیر) تونس . وی در سال ١١٢٤ هَ . ق . در تونس متولد شد و به تحصیل فقه و حدیث روی آورد و در سال ١١٧٢ هَ . ق . پس از مرگ برادرش «محمدبای » با وی بیعت شد. و او با فرانسویها از در جنگ درآمد و در سال ١١٨٤ هَ . ق . با آنها صلح کرد. در سال ١١٨٥ هَ . ق . سلطان مصطفی خان عثمانی را در جنگ با روسیه کمک کرد. وی در سنین پیری کار خود را به فرزندش «حمودةبای » واگذاشت و در سال ١١٩٦ هَ . ق . درگذشت .(از الاعلام زرکلی بنقل از دائرةالبستانی ج ٧ ص ٥٤).