علی اربلی

علی اربلی . [ ع َ ی ِ اِ ب ِ ] (اِخ ) ابن عثمان بن علی بن سلیمان سلیمانی اربلی، ملقّب به امین الدین . رجوع به علی سلیمانی شود.

علی اربلی . [ ع َ ی ِ اِ ب ِ ] (اِخ ) ابن عیسی بن ابی الفتح اربلی، مکنّی به ابوالحسن و ملقب به بهاءالدین . نام وی در الوافی به صورت «علی بن عیسی بن عیسی اربلی » آمده است . وی ادیب، شاعر، نویسنده و مورخ بود. او راست : ١ - رسالةالطیف فی الانشاء. ٢ - العشاق و خلوة المشتاق . ٣ - کشف الغمة فی معرفةالائمة، که در سال ٦٨٧ هَ . ق . از تألیف آن فراغت یافت . ٤ - المقامات الاربع. ٥ - نزهةالاخیار فی ابتداء الدنیا و قدر القوی الجبار. (از معجم المؤلفین ج ٧ ص ١٦٣). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است : فوات الوفیات ابن شاکر ج ٢ ص ٦٦. الوافی صفدی ج ١٢ ص ١٣٥. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ١٤٩٢. روضات الجنات خوانساری ص ٣٩٦. ایضاح المکنون بغدادی ج ١ ص ١٨٠ و ج ٢ ص ٨٩. المخطوطات التاریخیه ٔ کورکیس عواد ص ٦٩. تذکرةالمتبحرین ص ٤٨٩. فوائدالرضویه ٔ عباس قمی ج ١ ص ٣١٤. هدیةالعارفین بغدادی ج ١ ص ٧١٤. و رجوع به ابوالحسن (علی بن عیسی اربلی ) شود.