علوی حسنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علوی حسنی . [ ع َ ل َ ی ِ ح َ س َ ] (اِخ ) حسین بن محمدبن عبداﷲ، مکنی به ابوعلی . رجوع به حسین حسنی شود.
علوی حسنی . [ ع َ ل َی ِ ح َ س َ ] (اِخ ) عبدالسلام بن عمر، مکنی به ابومحمد (متوفی در ١٣٥٠ هَ . ق .). او را فهرستی است . (از معجم المؤلفین ج ٥ ص ٢٢٩ از دلیل مؤرخ المغرب ص ٣٦٧).
علوی حسنی . [ ع َ ل َ ی ِ ح َ س َ ] (اِخ ) عبدالسلام الضریربن سلطان محمدبن عبداﷲبن اسماعیل علوی حسنی، مکنی به ابومحمد (متوفی در ١٢٢٨ هَ . ق .). او راست : درة السلوک و اقتطاف الازهار من حدائق الافکار. (از معجم المؤلفین ج ٥ ص ٢٣٠ از اخبار مکناس ج ٣ ص ٣٥٧ و دلیل مؤرخ المغرب ص ١٥٦).