عصار تبریزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عصار تبریزی . [ ع َص ْ صا رِ ت َ ] (اِخ ) خواجه محمد عصار تبریزی . از مداحان شیخ اویس ایلکانی است، و غیر از این پادشاه امرای دیگر را نیز مدح گفته بود و قصاید بسیار در مدیحه داشت و عاقبت از این طرزسخن سرائی ملول شد و انزوا اختیار کرد و در آن حال بخواهش دوستی یک مثنوی به وزن خسرو و شیرین نظامی بنام مهر و مشتری در سال ٧٧٨ هَ .ق . منظوم کرد. وفاتش بسال ٧٨٤ رخ داد. (از تاریخ مغول عباس اقبال ص ٥٥٣).