عشقدان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عشقدان . [ ع ِ ] (اِ مرکب ) مجمر عشق . جایگاه عشق . کنایه از معشوق : شهری به فتنه شد که فلانی ازآن ِ ماست ما عشقباز صادق و او عشقدان ماست . خاقانی . یک شب به دو آفتاب بگذار یک دل به دو عشقدان برافروز. خاقانی .