عزیری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عزیری . [ ع ُ زَ ] (اِخ ) محمدبن عزیر سجستانی . مصنف کتاب غریب القرآن . نسبت او به پدرش است، و به دو زاء خواندن آن خطا باشد. (از اللباب فی تهذیب الانساب ).
عزیری . [ ع ُ زَ ] (اِخ ) احمدبن عبداﷲبن عمار کاتب عزیری، مکنی به ابوالعباس و مشهور به حمار العزیری . محدث بود و از ابن ابی شیبة و دیگران روایت دارد. او شیعی مذهب و از غُلات بود. (از اللباب فی تهذیب الانساب ).
عزیری . [ ع ُ زَ ] (ص نسبی ) منسوب به عزیر، که پیامبری او مورد اختلاف است . (از اللباب فی تهذیب الانساب ). و رجوع به عزیر شود.