عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۶۷

مرا که شیشه دل در زیارت سنگ است کجا دماغ می‌ناب و نغمه چنگ است مرا که شغل هم آغوشی است با زنار اگر به سبحه دهم دست دوستی ننگ است به این که کعبه نمایان شود ز پا منشین که نیم گام جدایی هزار فرسنگ است فغان ز غمزه شوخی که وقت تنهایی بهانه ای به خود آغاز کرده در جنگ است هزار دیر به دل دارم از صنم معمور لباس کعبه به دوشم مده که بس ننگ است بهانه جوی تو عرفی به ناز عادت کرد به آتشتی مرو اکنون که صلح هم جنگ است