عرفی شیرازی | غزلها | غزل شماره ۴۷۶

به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می‌کردم به یک صوت حزین صد عندلیب آزاد می‌کردم چنان دوش از غمت مشتاق بودم بر هلاک خود که تا صبح آرزوی تیشه فرهاد می‌کردم نه تاثیر نفس بی‌عمر جاویدان نمی‌دانم به امید چه پیشت درد دل بنیاد می‌کردم گشایم دام بر گنجشگ و شادم، باد آن همت که گر سیمرغ می‌امد به دام، آزاد می‌کردم چنان آماده عشقم که عشق ار ممتنع بودی به ذوق جلوه حسن منش آزاد می‌کردم مگو عرفی، دل یاران پریشان داشتن تا کی اگر می‌آمد از دستم، دل خود شاد می‌کردم